سرزمین میدجان در طول ادوار گذشته و حال فرهیختگان زیادی را در دامن خود پرورش داده است که از جمله آنان ‌ملا محمد زارع میدجانی است. وی انسانی خردمند و با تدبیر بود که باعث و بانی خدمات بزرگی برای طایفه خود شد. همچنین برای علم و فرهنگ ارزش بسزایی قائل بود و به تاثیر سواد ، علم و آگاهی بر همه جوانب زندگی مردمان طایفه خود پی برده بود. بنابر اسناد کتبی موجود و نقل قول بزرگان طایفه ، وی در بهار سال ۱۳۴۳ هجری شمسی به حضور آقای محمد بهمن بیگی مدیرکل وقت تعلیمات عشایر کشور می رسد و ضمن بیان پیامدهای بی سوادی بر فقر ، بدبختی و عقب ماندگی مردمان خود اعلام میدارد که فرزندان ما به عنوان یک ایرانی حق دارند معلم داشته باشند تا بیچاره و بدبخت نشوند . چرا که به قول ایشان : " هر کس که سواد ندارد مانند آدم کور است" این درخواست با استقبال و همکاری مدیرکل فرهنگ دوست عشایر کشور قرار گرفت و با تامین معلم برای قریه جات میدجان، در دوره ای که فقر و جهل زندگی مردمان عشایر را تاریک کرده بود چراغ فرهنگ و علم آموزی را در طایفه خود روشن نمود و با این اقدام زمینه ساز تحول علمی و فرهنگی و پیشرفت در طایفه میدگونی شد.

اندیشه فرهنگی؛
مرحوم ملامحمد زازع خود اهل علم و سواد قرانی و دارای بینش و منش سیاسی در روزگار خود بوده است. ایشان به عنوان بزرگ طايفه و با توجه به مسئولیت پذیری و دوراندیشی که نسبت به طایفه خود و همسایگان میدجان داشت از اوایل دهه ۱۳۴۰ شمسی، برنامه آموزش به شكل نوين را با درخواست معلم از مديركل وقت آموزش و پرورش عشاير برای روستای میدجان بنيان نهاد. به ترتیب آقایان محمدتقی هاشمی(۱۳۴۳)، دراجعلی باقری(۱۳۴۴)، امانعلی انصاری(۱۳۴۵)، محمدشریف زارع یا نجیب زاده(۱۳۴۶) و نورمحمد زارع (۱۳۵۴) در کسوت معلمی به سبک نوین آموزش و پرورش در روستای میدجان خدمت کردند که امروز شاهد پیشرفت و شکوفایی علمی و فرهنگی فرزندان ان سرزمین هستیم.

روحش شاد و يادش گرامي