آب و خاک دو واژه ای  مقدسی است که نمی توان آن را به هیچ وجه فراموش کرد .  آب و خاکی که وجودمان را با آن سرشته اند تا با ابدیت پیوند خورده و در مختصات تاریخ جاودانه بمانیم .

آب و خاکی که تاک هایش در دل کوه و سنگ جاودانه ندای بودن را سر می دهند تا نشانی      را از نیا کانمان  به ما گوش زد کنند و نگذاریم که این تاک ها به دست غارتگر زمان به باد فراموشی سپرده شوند.

میدجان سرزمین تاکها و انارهای ترش مزه ای است که هیچ گاه طعم شیرین آنها را نچشیده ایم و کودکان سرزمین خاطراتمان را از طعم شیرینی آنها محروم ساخته ایم.

میدجان سرزمین تاکهای سر به زیری است است که  هیچ گاه نگذاشیم  یک دل سیر آب بنوشند و همچنان در حال خشکیدن  هستند.